Kierunki rozwoju architektury sakralnej na tle krajobrazu kulturowego terenów nadmorskich Pomorza Zachodniego

Dorota Janisio-Pawłowska

doi:10.5277/arc120211

Streszczenie

Rejon nadmorski Pomorza Zachodniego jest doskonałym przykładem zobrazowania kierunków rozwojowych powojennej architektury sakralnej terenów wiejskich i małomiasteczkowych. W wielu przypadkach forma tych obiektów znacznie odbiega od zastanego krajobrazu kulturowego tkanki urbanistycznej bądź ruralistycznej, w której są lokowane, stanowiąc negatywne dominanty krajobrazowe.     Swą krzykliwą formą, często usiłującą na siłę udowodnić swą odmienność od otaczającej ją przestrzeni, stanowią istotny dysonans kulturowy, który jeszcze bardziej jest pogłębiany przez brak powiązań historycznych świadczących o kontynuacji pewnych tradycji i kanonów budownictwa sakralnego minionych wieków tego terenu. Taki stan rzeczy niewątpliwie przyczynia się do zerwania ciągłości kulturowej tych miejsc i jest jednym z istotnych elementów wprowadzających chaos estetyczny w odbiorze zmieniającego się krajobrazu tych terenów.

Podgląd pełnego artykułu jest możliwy wyłącznie na większych ekranach.