Multiplikacja form przestrzennych w sztuce Mirosława Struzika

Mirosław Struzik, Jakub Skowron

doi:10.37190/arc260209

Streszczenie

Sztuka publiczna jest uznanym narzędziem planowania urbanistycznego, służącym kształtowaniu miejsc, humanizacji przestrzeni oraz marketingowi destynacji. Artykuł analizuje jedną ze strategii projektowych stosowanych we współczesnej rzeźbie monumentalnej: multiplikację form przestrzennych, rozumianą jako celowe powielanie modułowych elementów kompozycyjnych w celu osiągnięcia efektów estetycznych, percepcyjnych i funkcjonalnych. Tekst, napisany z perspektywy praktyki twórczej, stanowi refleksję nad zrealizowanymi projektami publicznymi Mirosława Struzika – Dandelions (Dubaj, 2017), Bubble Trees in the Clouds (College Station, 2025) i Jellyfish Shrub (Tajwan, 2024) – a także dwiema koncepcjami rzeźb fotowoltaicznych: Solar Butterflies (2012) i Solar Poplars (2022). Analiza sytuuje omówioną strategię na przecięciu serialnej logiki rzeźby nowoczesnej oraz badań nad biofilnym oddziaływaniem powtarzalnych form organicznych, wyróżniając trzy mechanizmy operacyjne: skalowanie motywów naturalnych, fraktalną replikację modułową oraz multiplikację percepcyjną poprzez refleksyjne otoczenie. Omówiono również ograniczenia, odbiór i ryzyko właściwe monumentalnym realizacjom publicznym. Trajektoria omówionych prac wskazuje na ewolucję od zastosowań czysto estetycznych ku rzeźbom integrującym funkcje użytkowe, generujące energię.

Podgląd pełnego artykułu jest możliwy wyłącznie na większych ekranach.