Posoborowa architektura sakralna: między teorią a praktyką – studium przypadku

Radosław Kimsza, Giuseppe Midili

doi:10.37190/arc260303

Streszczenie

Posoborowa architektura sakralna w Polsce pozostaje obszarem badań wymagającym dalszego rozpoznania zarówno z perspektywy historii i teorii architektury, jak i refleksji teologiczno-liturgicznej. Celem artykułu była identyfikacja podstawowych zasad urbanistycznych i architektonicznych wynikających z dokumentów Kościoła katolickiego odnoszących się bezpośrednio lub pośrednio do budownictwa sakralnego oraz ich weryfikacja na przykładzie kościoła pw. Matki Bożej Fatimskiej w Białymstoku, zaprojektowanego przez architekta Andrzeja Nowakowskiego. Badania przeprowadzono metodą krytycznej analizy źródeł kościelnych oraz analizy architektonicznej wybranego obiektu. Ocenie poddano m.in. lokalizację, orientację, bryłę, dzwonnice, portal i strefę wejściową, materiały, oświetlenie i akustykę, a także dostępność komunikacyjną świątyni. Dzięki przeprowadzonej analizie wykazano, że obiekt spełnia wiele postulatów architektury posoborowej, zwłaszcza w zakresie funkcjonalności liturgicznej, dostępności i hierarchizacji przestrzeni, zachowując jednocześnie liczne odniesienia do tradycyjnych form budownictwa sakralnego. Kościół stanowi przykład poszukiwania równowagi pomiędzy współczesnymi wymaganiami liturgicznymi a historycznym dziedzictwem architektury kościelnej.

Pobierz artykuł
Podgląd pełnego artykułu jest możliwy wyłącznie na większych ekranach.